Περίληψη
Το παρόν άρθρο επιχειρεί να συμβάλει στον εποικοδομητικό διάλογο που συνεχίζει να αναπτύσσεται γύρω από τη Θεωρία Μετασχηματισμού (ΘΜ) του Mezirow, προσεγγίζοντας τη μετασχηματιστική διαδικασία, αφενός μέσω της αισθητικής εμπειρίας και αφετέρου, ως αισθητική εμπειρία.
Το θέμα διερευνάται τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά, με βάση τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τρεις διδακτορικές διατριβές. Η Λογοθέτου, μέσα από τη διερεύνηση της μεθόδου του Α. Κόκκου ¨Μετασχηματίζουσα Μάθηση μέσα από την Αισθητική Εμπειρία¨ (ΜΜΑΕ), αναδεικνύει τη συναισθηματική διάσταση της μετασχηματίζουσας μάθησης. Η Καρακού, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο στην πράξη, αποκαλύπτει πώς τα αναδυόμενα συναισθήματα συμβαδίζουν με τον κριτικό στοχασμό. Η Παπαδοπούλου, βασισμένη στην οπτική του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη, ρίχνει φως στον τρόπο με τον οποίο αναδύονται και λειτουργούν τα συναισθήματα σε μια αρχαία ελληνική τραγωδία και κατ’ επέκταση σε επαφή με οποιοδήποτε ουσιαστικό έργο τέχνης.
Συνδυάζοντας τα συμπεράσματα των τριών μελετών, υποστηρίζουμε ότι η ΜΜΑΕ προάγει τον κριτικό στοχασμό παράλληλα με την έκφραση και τη διαχείριση αναδυόμενων συναισθημάτων, όπως -κατά τον Αριστοτέλη- μια αρχαία ελληνική τραγωδία. Κατά συνέπεια, η μετασχηματιστική διαδικασία μπορεί να θεωρηθεί ως μια αισθητική εμπειρία. Αυτή η σύγκλιση των ιδεών του Mezirow και Αριστοτέλη, θεωρούμε ότι προσδίδει στη ΘΜ ένα στοιχείο διαχρονικότητας.
